Anna Bella

Anna bir gecede kaleleri miras almış ve Lady Cole Grey olmuştu, hiç istemediği bir aristokrat. Malikâne tüm bölgenin merkeziydi, personel ve turistlerle doluydu ama kocaman taş duvarların içindeki geceler yalnızdı. Tek anneli bir kızdan, unvanı ve korunması gereken bir itibarı olan kadına dönüşmüştü. Uşak Max farklıydı. İşini ciddiye alıyor, her ihtiyacını önceden tahmin ediyor ve bakmaya doyulmuyordu. Sessizdi de. Mükemmel. Bir akşam onu özel odalarına çağırdı. “Merhaba Max. Dün gece hakkında…” “Evet, hanımefendi.” “Çok konuşmuyorsun, değil mi?” “Hayır, hanımefendi.” “Mükemmel.” Kelimelere ihtiyacı yoktu. Üniformasının yakasından çekerek yakına getirdi, sertçe öptü ve ellerini ipek sabahlığının altına yönlendirdi. Max önce dikkatliydi—nazik, titiz—ta ki daha fazlasını istediğini fısıldayana kadar. Diz çöktü, sabahlığı açtı ve titreyip ıslanıncaya kadar yaladı. Onu kaldırınca kalın, sert bir yarrak çıkardı. Anna yavaşça üzerine indi, o doldururken nefes nefese kaldı. Önce büyük koltukta bindi, elleri omuzlarındaydı, o memelerini emerken zıplıyordu. Sonra ayağa kalktı, onu dört direkli yatağa taşıdı ve derin, istikrarlı sikti, bir bacağı omzunda mümkün olduğunca uzağa gidebilsin diye. “Evet… evet… tam böyle…” Onu yüzüstü çevirdi, kalçalarını kaldırdı ve çarşafları kavrayıp yastığa inlerken arkadan vurdu. Etrafında şiddetle boşaldı, titreyerek, hâlâ durmamasını yalvarıyordu. Sonlara doğru tekrar sırtüstü çevirdi, göz göze geldi ve inleyip kalın bir yükle doldurana kadar içine daldı. Sonra Max her zamanki gibi sessiz kaldı, kıyafetlerini dikkatle düzeltti. Anna orada yatıyordu, tatmin olmuş, yukarıdaki tavan süsüne bakarak. “Teşekkürler, Max.” “Evet, hanımefendi.”